Po zakończeniu działań wojennych wstąpił do armii węgierskiej. Od 1 października 1920 r. przechodził szkolenie w Akademii Wojskowej w Wiedniu. W latach 1921–1922 służył w sztabie 7 Brygady Mieszanej w Miszkolcu, a do 1925 r. w ministerstwie Honvédów. 1 maja tego roku awansował na majora. Jednocześnie został profesorem taktyki w Akademii Wojskowej Honvédów w Budapeszcie. W latach 1927–1938 ponownie służył w ministerstwie Honvédów, od 1934 r. w szefostwie sił powietrznych jako szef sztabu. 1 maja 1929 r. otrzymał awans do stopnia podpułkownika, a 1 listopada 1934 r. – pułkownika. 1 maja 1938 r. powrócił do służby liniowej, obejmując dowództwo 6 Brygady Piechoty Honvédów w miejscowości Komárom.
1 listopada 1939 r. awansował do stopnia generała. 1 marca 1940 r. został szefem sztabu 1 Armii Honvédów w Szolnoku. Od 1 sierpnia 1941 r. do 20 sierpnia 1942 r. dowodził V Korpusem Armijnym w Segedynie w stopniu generała porucznika. Odszedł z tego stanowiska z powodu współuczestniczenia w podjęciu decyzji o przeprowadzeniu rajdu okupacyjnych wojsk węgierskich po południowej Baczce w styczniu 1942 r., w wyniku którego zostało zamordowanych ok. 3,8 tys. serbskich i żydowskich cywilów. Od grudnia tego roku leczył się w sanatorium wojskowym. W latach 1943–1944 był zatrudniony jako kierownik na podbudapesztańskim lotnisku Mátyásföld.