Swoje oferty złożyło osiem przedsiębiorstw, z których do dalszego postępowania wybrano cztery konstrukcje: słowacką Zuzana / A40 Himalaya (producent: ZTS Dubnica), południowoafrykańską T-6 (Denel), brytyjską AS90 (VSEL) i niemiecką PzH 2000 (Wegmann). Wieża miała być zamontowana na przedłużonym do siedmiu par kół jezdnych podwoziu typu Kalina. Jeszcze w 1997 roku przetarg jednak unieważniono ze względu na niekorzystną procedurę, wiążącą się ze znacznymi kosztami dla HSW w razie realizacji. Do drugiego przetargu, przewidującego kooprodukcję połączoną z transferem technologii zwycięskiej wieży, przystąpiły trzy firmy – wycofali się Południowoafrykańczycy. Była wówczas mowa o zastosowaniu podwozia typu czołgowego, przez co zamawiający rozumiał specjalne podwozie gąsienicowe opracowane z elementami czołgu rodziny T-72. W celu uzyskania możliwie dużej donośności, zdecydowano się na lufę o długości 52 kalibrów (L/52), co wyeliminowało słowackie działo o krótszej lufie, które też nie było zgodne ze wspólną balistyką NATO (JBMoU). W 1998 roku wybrano do porównania dwie konstrukcje – niemiecką i brytyjską, przy czym wydawało się wówczas, że większe szanse ma niemiecka PzH 2000.