W maju 1939 roku został przyjęty do wojska jako oficer kontraktowy. Powierzono mu organizację i dowództwo Sieradzkiej Brygady Obrony Narodowej w Łodzi. W kampanii wrześniowej dowodził Oddziałem Wydzielonym Nr 2 10 Dywizji Piechoty w składzie Armii „Łódź”. 4 września został dowódcą Kresowej Brygady Kawalerii. Wraz z brygadą przedzierał się w rejon na południe od Warszawy, a następnie na teren Lubelszczyzny, gdzie wraz z resztkami Kresowej BK włączony do Grupy Operacyjnej Kawalerii gen. bryg. Władysława Andersa. Następnie po jej rozbiciu w bitwie pod Tomaszowem, od 24 września dowódca Brygady Kawalerii Kresowa II. Po agresji ZSRR na Polskę 26 września 1939 podczas walk z oddziałami sowieckimi w rejonie Rogóźna został ranny i wzięty do niewoli przez Armię Czerwoną. Nie trafił do dołów śmierci zbrodni katyńskiej, gdyż NKWD rozpracowywało go w związku z jego działalnością wywiadowczą skierowaną przeciwko ZSRS z terenu Bliskiego Wschodu. Od 1940 był osadzony w obozie jenieckim NKWD w Griazowcu.