Po jego śmierci nastąpił okres rozprzężenia, wojen domowych i walk o władzę w Anglii i krajach skandynawskich. Utraciła władzę dotychczas panująca dynastia Skjoldungów. W 1047 rządy przejęła - panująca do 1448 r. - dynastia Estrydsenidów (Estridsenów). Jej założyciel - Swen II Estrydsen zwrócił się ku Cesarstwu składając w 1049 r. hold lenny Henrykowi III i odnowił dobre stosunki z arcybiskupstwem bremeńsko-hamburskim.
Waldemar I Wielki (panujący w latach 1157-1182) zjednoczył królestwo przekształcając je w sprawnie funkcjonującą monarchię wczesnofeudalną. Rozpoczął on politykę ekspansji na wybrzeża Bałtyku. W 1168 zajął słowiańską wyspę Ranę i objął wpływami Pomorze Zachodnie. Za jego panowania, biskup Absalon – współpracownik króla – założył Kopenhagę, która wkrótce stała się jednym z kluczowych miast kupieckich tego regionu Bałtyku.
W XI wieku stworzono podwaliny pod duńską historiografię – powstały wówczas pierwsze średniowieczne kroniki duńskie. Bitwa pod Lyndanisse|thumb Do XIII wieku Dania panowała na wybrzeżach południowego Bałtyku. Hegemonia została złamana po klęsce z Niemcami pod Bornhöved w 1227. Kraj rozdzierany konfliktami możnowładców stracił znaczenie na arenie międzynarodowej. Duńczycy stracili liczne ziemie.