XVII wiek right|200px|thumb|Dania i Norwegia w 1658 r. Skania i Bohuslän (żółte) oddane Szwecji Traktatem z Roskilde podobnie jak Halland (na czerwono) zajmowany przez Szwecję przez 30 lat na podstawie pokoju w Bromsebro, na fioletowo Trondheim i Bornholm, które zostały oddane Szwecji w 1658, ale zbuntowały się i wróciły pod panowanie duńskie w 1660 roku. Chrystian IV Oldenburg, król Danii i Norwegii w latach 1588-1648, zaangażował swój kraj w wielki konflikt, jakim była wojna trzydziestoletnia, nie uzyskując właściwie żadnych zdobyczy.
Jego następca Fryderyk III Oldenburg (panował 1648-1670) był znakomitym i zręcznym władcą, skupiał się na sprawach wewnętrznych, wprowadzając w swym królestwie monarchię absolutną. W 1660 roku w wyniku zamachu stanu zniesiono tron elekcyjny wprowadzając monarchię dziedziczną – pierwszy podstawowy krok w budowie absolutyzmu. Konstytucja monarchii absolutnej z roku 1667 była jednym ze szczytowych osiągnięć prawodawstwa tej epoki. Kolejny władca Chrystian V Oldenburg panujący od 1670 do 1699 roku, zaangażowany był w wojny przeciwko Francji Ludwika XIV.