Tak więc kultura chińska i indyjska były ze sobą w bezpośrednim kontakcie a dzięki bogatym sino-indyjskim centrom kupieckim buddyzm rozszerzał się na Chiny.
Po upadku Kuszanów odseparowane ośrodki takie jak Chotan i Kaszgar, stały się niezależnymi państwami, gdzie przez kilkaset lat buddyzm jednoczył ideologicznie cywilizacje irańską, indyjską i chińską.
Chińczycy (zwłaszcza konfucjaniści) byli ksenofobami i wszystko to, co docierało do Chin z zachodu, spotykało się z krytyką i potępieniem. Szczególnie było to widoczne w stosunku do obcych religii.
Kalendarium W III wieku p.n.e. prawdopodobnie doszło do pierwszych kontaktów z buddyzmem indyjskim za panowania pierwszego cesarza dynastii Qin Qin Shi Huanga (pan. 221–210 p.n.e.). Buddyjskie misje króla Aśoki mogły dotrzeć do Chin. Zongbing (375–443) w swoim dziele Mingfo lun twierdzi, że w tym okresie odkryto buddyjskie stupy z reliktami buddyjskimi w rejonach Szantung i Shanxi. W innej pracy Lidai sanbao ji autorstwa Fei Changfanga z 597 r. znajduje się informacja, iż grupa mnichów buddyjskich dotarła do Chin i została uwięzionaPóźniejszy wtręt do tego tekstu twierdzi, że zostali oni cudownie uwolnieni;