Szkoły brackie – szkoły, działające w Rzeczypospolitej w XVI-XVIII wieku, utrzymywane przez prawosławne bractwa cerkiewne.

Ich zadaniem było kształcenie prawosławnych elit oraz ograniczanie wpływu szkół rzymskokatolickich i protestanckich.

Historia Pierwszą szkołę bracką założono w 1584 w Wilnie, na mocy przywileju króla Stefana Batorego zezwalającego na prowadzenie szkoły, w której uczono by języka ruskiego, greki, łaciny i polskiego. Wkrótce w Wilnie powstały dwie szkoły elementarne i pierwsze prawosławne gimnazjum o profilu humanistycznym. Na wzór szkół wileńskich zaczęły powstawać inne szkoły brackie. W 1585 r. przywilej Batorego został rozciągnięty na wszystkich wyznawców prawosławia, którym pozwolono zakładać szkoły i szpitale. Drugą szkołę bracką założyło lwowskie Bractwo Uspieńskie w 1586, które otrzymało specjalny przywilej od patriarchy antiocheńskiego Joachima. Ważną rolę odegrała też szkoła w Brześciu założona przez mieszczan-ktitorów cerkwi św. Mikołaja w 1590 r.