Dzięki staraniom ówczesnego kasztelana brzeskiego Adama Pocieja powstało bractwo cerkiewne, które przejęło opiekę nad szkołą.
Za ich przykładem poszły bractwa w kolejnych miastach: Przemyśl (1592), Halicz, Gródek Jagielloński, Rohatyn, Stryj, Mikołajów, Komarno, Jarosław, Chełm, Krasnystaw, Zamość (1606), Lublin, Bielsk Podlaski, Brześć, Włodawa, Pińsk, Kijów (1615), Stratyn, Winnica, Niemirów, Kamieniec Podolski, Międzybóż, Łuck (1620), Włodzimierz, Dubno, Krzemieniec, jak również w miastach na terenie obecnej Białorusi.
W I połowie XVII wieku zaczęto tworzyć szkoły brackie również na wsi.
Najważniejszymi i najlepszymi szkołami brackimi były lwowska i kijowska.
Początkowo wykładano w języku ruskim, drugim językiem była greka (szkoły brackie nazywano czasem greckimi), później stopniowo upodabniały się organizacją i systemem nauczania do szkół jezuickich.
Literatura Енциклопедія українознавства, Lwów 1993, t. 1, s. 174-175. Natalia Jakowenko, Historia Ukrainy do 1795 roku, Warszawa 2011, Wydawnictwo Naukowe PWN,
Kategoria:Szkoły Kategoria:Prawosławie w I Rzeczypospolitej Kategoria:Oświata I Rzeczypospolitej