Nadało to szkołom sŏn impet i energię.
Ironia historii sprawiła, że tradycja ch’ŏnt’ae w jakiś czas potem w opinii społeczeństwa, zaczęła być traktowana jako jedna ze szkół sŏn. Cios ostateczny został zadany w szóstym roku panowania króla Sejonga (pan. 1418–1450), gdy nastąpiło skomasowanie siedmiu tradycji buddyjskich w Korei – w dwie: szkołę medytacyjną i szkołę doktryny. Ch’ŏnt’ae została włączona do zjednoczonej wcześniej szkoły sŏn – chogye.
Obecnie tradycja ch’ŏnt’ae/cheontae jest odrębnym zakonem, jednak jest bardzo zbliżona do tradycji chogye.
Zobacz: Tiantai Tendai
Bibliografia Red. Lewis R. Lancaster i C.S. Yu. Introduction of Buddhism to Korea. New Cultural Patterns. Asian Humanities Press. 1989 Red. Lewis R. Lancaster i C.S. Yu. Assimilation of Buddhism in Korea. Religious Maturity and Innovation in the Silla Dynasty. Asian Humanities Press. 1991 Red. Lewis R. Lancaster i C.S. Yu. Buddhism in the Early Choson. Suppression and Transformation. Asian Humanities Press. Fremont, 2002 Shim Jae-ryong. Korean Buddhism. Tradition and Transformation. Jimoondang Publishing Company. Seoul, 1999 Mu Seong Sunim. Thousand Peaks. Korean Zen – Tradition & Teachers. Primary Point Press. Cumberland, 1991 Chung Byung-jo. History of Korean Buddhism. Jimoondang. Seul, 2007
Kategoria:Buddyzm koreański