Te różnice widać w obu wielkich zbiorach gong’anów Biyan lu (Zapiski Błękitnej Skały) i Congrong lu. Oba teksty pod względem artystycznym są na takim samym, najwyższym poziomie. Jednak gong’any z Zapisków Błękitnej Skały są bardziej gwałtowne, dynamiczne i energiczne, podczas gdy te z Zapisków Wielkiego Spokoju są bardziej stonowane, spokojniejsze, cichsze. Jak powiedział opat Zen Mountain Center w Tassajara Niektórzy ludzie mogą powiedzieć, że są bardziej literackie, ale ja wolałbym powiedzieć babcine, bardzo kochające i bardzo subtelneTenshin Reb Anderson. Wstęp do 2 wyd. Book of Serenity. Tłum. Thomas Cleary. Str. iv.
Oryginalny tekst Zapisków zaginął w Chinach północnych w czasie licznych najazdów mongolskich. Został on zrekonstruowany przez mistrza chan Wansonga Xingxiu na żądanie jednego z jego uczniów, polityka, początkowo konfucjanisty a potem buddysty Yelü Chucaia. Wansong nie dość, że tekst zrekonstruował, to obdarzył go jeszcze własnymi komentarzami.
Zbiór ten był wykorzystywany do praktyki chan przez niektórych mistrzów szkoły caodong i jest w dalszym ciągu w użyciu w szkole sōtō.
Przypisy
Bibliografia Tłum. Thomas Cleary. Book of Serenity. Lindisfarne Press. Hudson, 1990
Kategoria:Pisma buddyzmu chan