Od stycznia 1924 do kwietnia 1928 poseł nadzwyczajny i minister pełnomocny w Sztokholmie. Przyczynił się do przyznania w 1924 Władysławowi Reymontowi Nagrody Nobla, którą odebrał w imieniu chorego pisarza. Od kwietnia 1928 do stycznia 1931 wiceminister spraw zagranicznych RP przy Auguście Zaleskim (podsekretarz stanu) z nominacji Józefa Piłsudskiego, zajmował się usprawnieniem obiegu informacji. Według wspomnień Jana Gawrońskiego doradzał Piłsudskiemu.
Od stycznia 1931 do lipca 1933 poseł nadzwyczajny i minister pełnomocny w Berlinie, gdzie otrzymał od Piłsudskiego misję poprawy stosunków polsko-niemieckich, osiągając cel po przejęciu władzy przez Adolfa Hitlera. Wyniósł z tego okresu liczne znajomości w późniejszych kołach kierowniczych III Rzeszy, a Adolf Hitler podarował mu na odjezdnym swój portret z serdeczną dedykacją. Od lipca 1933 do czerwca 1938 ambasador RP w Rzymie (przy Kwirynale), prowadził liczne rozmowy z dyktatorem Benito Mussolinim i powołanym w 1936 ministrem spraw zagranicznych Galeazzo Ciano. Z dniem 15 maja 1938 przeniesiony w stan spoczynku. Po odejściu ze służby dyplomatycznej w latach 1938–1939 senator Rzeczypospolitej z nominacji prezydenta Ignacego Mościckiego.