Następnie przeszedł do walki partyzanckiej jako komendant wszystkich niepodległościowych oddziałów i grup zbrojnych. Jednocześnie stał na czele niepodległościowego ruchu Zelenaši, opowiadającym się za miejscową dynastią Petrović-Njegoš. Na początku 1922 został zmuszony do emigracji, przenosząc się do Argentyny, a w 1929 do Belgii. W tym samym roku wysłał list do króla Aleksandra I, w którym prosił o wybaczenie za rozpętanie wojny domowej w Czarnogórze i deklarował swoją lojalność. Następnie powrócił do Jugosławii.
II wojna światowa Po zajęciu kraju przez wojska osi w kwietniu 1941, podjął kolaborację z okupantami. We wrześniu 1942 współorganizował na polecenie Włochów tzw. Brygadę Lovćen, walczącą pod jego dowództwem zarówno przeciwko miejscowej partyzantce komunistycznej, jak też czetnikom. Zamierzał on wywalczyć niepodległość Czarnogóry przy współpracy z Włochami, wykorzystując konflikty pomiędzy komunistami podporządkowanymi Josipowi Broz Ticie a serbskimi czetnikami wiernymi płk. Dragoljubowi Mihailoviciovi i emigracyjnemu rządowi. Po pewnym czasie nastąpiły jednak podziały wśród czarnogórskich separatystów;