Francesco Barberini (ur. 23 września 1597, zm. 10 grudnia 1679) – włoski kardynał. Nepot Urbana VIII.
Życiorys Studiował na uniwersytecie w Pizie. Wezwany przez swego wuja do Rzymu w 1623, został kreowany kardynałem na konsystorzu 2 października 1623 i mianowany superintendentem generalnym Państwa Kościelnego. Papież nadał mu półoficjalny tytuł Padrone i w krótkim czasie nadał mu szereg bogatych i dochodowych beneficjów (m.in. opactwo Farfa 1627–1666) oraz stanowisk, z czego najistotniejszym był nadany mu w 1632 urząd wicekanclerza Stolicy Apostolskiej. Przez pierwszych pięć lat (do 1628) pozostawał jednak w cieniu starszego i bardziej doświadczonego kardynała sekretarza stanu Lorenzo Magalottiego, krewnego Urbana VIII od strony matki. Ówcześni obserwatorzy wskazywali przy tym, że Francesco chętniej przesiaduje nad księgami niż angażuje się w sprawy państwowe. Istotnie, kiedy w 1626 objął urząd bibliotekarza Stolicy Apostolskiej, pełnił go z dużym oddaniem i gorliwością. Jego pierwszą poważniejszą misją polityczną były poselstwa do Francji (1625) i Hiszpanii (1626) w celu negocjowania z kardynałem Richelieu oraz hrabią Olivaresem rozwiązania problemu regionu Valtellina oraz kwestii spornych między Francją a Hiszpanią.