Okres powojenny W 1948 ukończył Akademię Sztabu Generalnego i awansował do stopnia generała porucznika. Od 1948 szef sztabu Moskiewskiego Rejonu Obrony Powietrznej, a od 1950 szef Sztabu Głównego Sił Powietrznych i I zastępca naczelnego dowódcy Sił Powietrznych. W latach 1953–1954 I zastępca dowódcy Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. Od maja do sierpnia 1954 dowodził 7 Armią Zmechanizowaną w Borysowie. Następnie do marca 1965 dowodził Moskiewskim Okręgiem Obrony Powietrznej Kraju, a od marca 1965 był I zastępcą Szefa Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR. Od lipca 1966 naczelny dowódca Wojsk Obrony Powietrznej Kraju oraz zastępca ministra obrony w stopniu generała armii i zarazem zastępca dowódcy Sił Powietrznych Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Stron Układu Warszawskiego. Pełnił te funkcje do 1978, gdy został przeniesiony do grupy Inspektorów Generalnych Ministerstwa Obrony ZSRR.

.

W 1965 otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego, a w 1968 został marszałkiem Związku Radzieckiego.

Awanse pułkownik – 27 grudnia 1941 generał major – 25 września 1943 generał porucznik – 11 maja 1949 generał pułkownik – 3 sierpnia 1953 generał armii – 5 maja 1961 marszałek Związku Radzieckiego – 15 kwietnia 1968