Smoczka
Nadszedł rok 1989 i zmiana ustroju w państwie. Do głównych dzielnic Mielca należały: Centrum Miasta, Stare Miasto, Os. Lotników (na zachodzie) i Os. Dziubków (na wschodzie). Niebawem dołączyła też Smoczka, która rozpoczynała swój największy rozkwit, również w dziedzinie komunikacji miejskiej. Docierały tam już 13 i 14, które kursowały z roku na rok coraz częściej. Tymczasem linie uruchomione dla sąsiedniego Dziubkowa miały zbyt dużą frekwencję pasażerów. Do centrum miasta najczęściej kursującą 20 dostawali się mieszkańcy okolic: Długiej, Partyzantów, Wolności (także ze Smoczki) i okolic między Górką Wojsławską a ODJ. Linia przestała być okólna, wydłużono ją do Rynku i przede wszystkim uruchomiono podwójne kursy (tam i z powrotem). Miała następującą postać: Rynek – ul. Jagiellończyka – Osiedle – ul. Długa – ul. Partyzantów – ul. Wolności – ul. Szafera. Tak samo wysoką frekwencją cieszyło się 25. Natomiast linia 21 była jedyną możliwością dojazdu do WSK z ODJ, ulic: Wolności, Szafera czy Partyzantów i powstającego nowego osiedla. Wariant zastępczy miał na celu transport pasażerów z bezpośrednio z Osiedla i ul. Długiej, jednak nastąpiła zmiana jego trasy. Kursy odbywały się z Rynku przez Osiedle, ODJ i ulicami: Wolności, Nową oraz Długą, odciążając nieco autobusy na trasie standardowej.