Uznawał, że akademizmu nie da się pogodzić ze sceptycyzmem pirrońskim - Platona nie można uznać za sceptyka, gdyż przyjmował on idee i cnotę za rzeczy pewne, więc dogmatyzuje, a nawet jeśli przyjmował je tylko za prawdopodobne, i tak przez przyjęcie pojęcia prawdopodobieństwa byłby dogmatykiem. Wykazując daremność badania przyczyn postawił tezę silniejszą niż głosząca konieczność osiągnięcia epoché i zajął stanowisko silniejsze, stanowisko dogmatyzmu negatywnego - polegało ono na uznaniu możliwości, że tezy przeciwników są z całą pewnością fałszywe.
Oprócz momentu negatywnego typowego dla pirronizmu Mendot przyjmował także pewien moment pozytywny - polegał on na odwołaniu się do doświadczenia. Moment ten rozwinął się jednak w pełni dopiero u Sekstusa Empiryka.
Według Sekstusa, Menodot jest autorem dwóch z kanonu tropów sceptyckich: Wiedza bezpośrednia jest niemożliwa, bo wszystkie poglądy są względne i rozbieżne. Wiedza pośrednia jest niemożliwa, bo nie posiadamy pewnych przesłanek wiedzy. Bibliografia
Kategoria:Lekarze starożytnej Grecji Kategoria:Filozofowie starożytni