Kwantyzacja jest procesem stratnym, a niedokładność odwzorowania nosi nazwę błędu kwantyzacji. Liczba poziomów kwantyzacji jest zazwyczaj potęgą liczby 2 (ponieważ do zapisu próbek używane są słowa binarne) i wyraża się wzorem 2n, gdzie n to liczba bitów przeznaczona na pojedynczą próbkę (rozdzielczość bitowa). Wraz ze wzrostem częstotliwości próbkowania i liczby bitów słowa kodowego, rośnie dokładność reprezentacji sygnału analogowego, a tak zapisany sygnał dyskretny jest wierniejszy oryginałowi. W celu uzyskania bezstratnej informacyjnie (bez aliasingu) zamiany sygnału ciągłego na dyskretny, połowa częstotliwości próbkowania (częstotliwość Nyquista) musi być większa od najwyższej częstotliwości spośród składowych harmonicznych próbkowanego sygnału.
Standardowe parametry Dźwięk w formacie PCM może być zapisywany z różną częstotliwością próbkowania, najczęściej jest to 8 kHz (niektóre standardy telefonii) lub 44,1 kHz (płyty CD-Audio), oraz różną rozdzielczością, najczęściej 8, 16, 20 lub 24 bitów na próbkę, może reprezentować 1 kanał (dźwięk monofoniczny), 2 kanały (stereofonia dwukanałowa) lub więcej (dźwięk dookólny).