Na mocy testamentu po śmierci Leonarda notatki odziedziczył jego uczeń Francesco Melzi. Zbiór trzymał w wilii w Vaprio D’Adda pod Mediolanem do swojej śmierci w 1570 roku. Pod koniec XVI wieku potomkowie Melziego sprzedali zbiór rzeźbiarzowi i bibliofilowi Pompeo Leoniemu. Porządkując notatki Leoni kierował się nie precyzyjnymi kryteriami, a estetyką. Po śmierci Leoniego kodeks kupił markiz Galeazzo Arconati. W 1637 roku zdecydował się przekazać Kodeks Bibliotece Ambrozjańskiej w Mediolanie. Po zdobyciu Mediolanu przez Napoleona Bonaparte w 1796 roku zbiór przeniesiono do Luwru. Po 1815 roku Kodeks wrócił do Mediolanu. W latach 1962–1970 notatki ułożono w nowym porządku, w 12 masywnych tomów. W 1968 przeprowadzono renowację zbioru. Zachowano oryginalną kolejność kart wprowadzoną przez Leoniego.
Pierwotnie Kodeks liczył 401 kart dużego formatu o wymiarach 645 × 435 mm. Zbiór liczył 401 kart. Obecna wersja kodeksu zawiera 2238 stron zawierających 1750 rysunków. Różnica w liczbie wynikała z dołączania na przestrzeni lat mniejszych kart. Podczas prac porządkowych w latach 60. XX wieku mniejsze karty oddzielono.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kodeks Atlantycki online
Kategoria:Manuskrypty z XV wieku Kategoria:Notatki Leonarda da Vinci