Wady samochodu wynikały z ówczesnych ograniczeń i "wąskich gardeł" dostawców podzespołów a były nimi w szczególności: niesynchronizowana początkowo skrzynia biegów, hałaśliwa praca silnika (głośny rozrząd) z bezpośrednim wtryskiem paliwa, słabo wygłuszana przez otwieraną pokrywę silnika w kabinie, spore opory na kole kierownicy w wersjach bez wspomagania układu kierowniczego (produkcja przekładni kierowniczych ze wspomaganiem była jednym z "wąskich gardeł" przemysłu motoryzacyjnego PRL), pedałach sprzęgła i hamulca, niespełnianie aktualnych norm czystości spalin, niska odporność kabin na korozję, utrudniony dostęp do silnika poprzez otwierany tunel w kabinie, który dodatkowo uniemożliwiał swobodne poruszanie się w jej wnętrzu.
Star 200 stanowił w latach 70. duży skok jakościowy w stosunku do poprzedników, kultura pracy silnika S359 znacznie przewyższała poprzednie jednostki wysokoprężne Star.