thumb|skaluj=1.5|Centrum Doświadczalne w Lejre, w którym prowadzone są działania z zakresu archeologii eksperymentalnej obejmującej epokę kamienia, żelaza, wczesne średniowiecze i XIX wiek. Na zdjęciu rekonstrukcja wioski z epoki żelaza (500 p.n.e. - 400 n.e.) Archeologia eksperymentalna (inaczej: archeologia doświadczalna) – jedna z metod badawczych z dziedziny archeologii, której celem jest stworzenie materiału porównawczego na bazie badań empirycznych, pomocnego w interpretowaniu materiału źródłowego pozyskanego w toku badań wykopaliskowych.
Charakterystyka Archeologia eksperymentalna zajmuje się badaniem technologii wymarłych cywilizacji, próbując rekonstruować przedmioty i techniki rzemieślnicze. Podczas doświadczenia istotne są czerpane z niego informacje, nie zaś wykonane obiekty czy artefakty. Metody tej używa się głównie podczas prac nad oszacowaniem nakładu pracy, rekonstrukcją narzędzi na podstawie np. śladów przez nie pozostawionych, oraz próbami przypisania funkcji nieznanym przedmiotom. Błędnie utożsamiana z działalnością stowarzyszeń "historii żywej".