Warto przy tym zauważyć, że możliwości archeologii eksperymentalnej są wykorzystywane przez archeologów w różnych częściach Europy, a szczególne zasługi na tym polu mają brytyjscy, włoscy, czescy i francuscy eksperymentatorzy. Potwierdzeniem tego niech będą czasopisma zajmujące się wyłącznie archeologią doświadczalną (np. Archeologie Sperimentali. Temi, Metodi, Ricerchehttps://ojs.unito.it/index.php/archeologiesperimentali, Živá Archeologie) liczne publikacje książkowe odnoszące się do tej problematyki (np. Giuseppe Antonio Severini, Organistrum. Un caso di archeologia sperimentale, Tipheret 2020; John Coles, Archeologia doświadczalna, tłum. M. Miśkiewicz, Warszawa 1977) i przede wszystkim same eksperymenty archeologiczne.
Archeologii eksperymentalnej nie należy utożsamiać z rekonstrukcją historyczną czyli historical reenactment, która jest zbiorem działań, gdzie odtwarza się wybrane aspekty życia zbiorowości ludzkich z konkretnego okresu historycznego.