To, że austriacka teoria jest uważana za jedną z uznawanych współcześnie teorii cyklu kredytowego, podkreślone jest m.in. przez ekonomistów ze szkoły postkeynesowskiej pracujących w Banku Rozrachunków MiędzynarodowychZob. np. Eichengreen B, Mitchener K. (2003). The Great Depression as a Credit Boom Gone Wrong. BIS Working Paper No. 137)..
Jak zauważa ekonomista konserwatywny , w koncepcji ABT przyjmuje się bez uzasadnienia, że podmioty rynkowe nie są świadome, że niskie stopy procentowe nie są zjawiskiem stałym. Teoria ta, w ujęciu Misesa i Rothbarda, pomija też problemy związane z deflacją, i stawia błędne prognozy dotyczące reakcji zatrudnienia i kapitału na kryzys ekonomiczny.
Krytyka empiryczna Główna prognoza klasycznego ABT – że po bańkach kredytowych następuje proporcjonalny krach – została uznana za sfalsyfikowaną przez monetarystów, takich jak Milton Friedman, którzy nie zaobserwowali takiej korelacji w danych gospodarczych obejmujących XIX i XX wiek. Model ABT zakłada również, że przyczyną recesji kredytowych jest niedobór (szok podażowy) kapitału, co nakazuje spodziewać się inflacji w czasie kryzysów ekonomicznych. Większość historycznych krachów wiązała się jednak ze zjawiskiem deflacji, lub stagflacji mającej inne podłoże.