Wydarzenie to miało miejsce zaledwie cztery lata po śmierci Elżbiety, która większość życia spędziła na książęcym dworze w Turyngii, a następnie po śmierci jej męża, landgrafa heskiego Ludwika IV przeniosła się do Marburga, gdzie żyjąc w głębokiej, wewnętrznej wierze poświęciła swoje życie na rzecz opieki nad kalekami, chorymi i ubogimi. Jej świętość była nowoczesną postawą, księżna przekroczyła stanowe ramy, natomiast jej kult łączył dworską miłość i ludowe oddanie dla Marii. Marburg był jedną z ważniejszych siedzib landgrafów heskich, którzy za życia nie akceptowali świętej Elżbiety (zwłaszcza Konrad, szwagier Elżbiety), ponadto tereny gdzie znajduje się obecny kościół stanowiły domenę Zakonu Krzyżackiego. Krzyżacy wykorzystując rosnący kult ufundowali obecną świątynię, która stała się jednym z kluczowych miejsc docelowych dla pielgrzymów. Zarówno jak kult, jak fundacja kościoła stanowiły narzędzia do realizacji politycznych i terytorialnych ambicji Zakonu, stąd też uczyniono Elżbietę świętą Zakonu i patronką książęcego dworu w Hesji. Początek budowy datuje się na około 1235 r. Około roku 1240 wykonano rzeźbiony i ozdobiony złotem i szlachetnymi kamieniami relikwiarz na ciało świętej wzorowany na relikwiarzu Najświętszej Marii Panny w katedrze w Akwizgranie.