Bolesław Chocha (ur. 6 sierpnia 1923 w Grodnie, zm. 2 maja 1987 w Józefowie) – polski dowódca wojskowy, publicysta i teoretyk wojskowości, generał dywizji Wojska Polskiego, szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego (1968–1973), działacz polityczny i społeczny.
Życiorys Do czasu wybuchu wojny ukończył 4 klasy Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Adama Mickiewicza w Grodnie. W odwecie za udział ojca – Konstantego, we wrześniu 1939 w walkach Korpusu Ochrony Pogranicza przeciwko Armii Czerwonej został w lutym 1940 wraz z rodziną deportowany przez NKWD do Kazachstanu, w okolice Akmoły, gdzie pracował jako kowal, stolarz i bednarz w Szortandyńskim Kombinacie Obróbki Drewna. W wojsku od maja 1943, wstąpił ochotniczo do 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. 1 czerwca 1943 został skierowany jako podchorąży do Szkoły Podchorążych 1 Dywizji Piechoty w Sielcach nad Oką. 27 sierpnia 1943 został promowany na stopień chorążego w korpusie oficerów piechoty. Walczył pod Lenino jako dowódca plutonu ckm 8 kompanii III batalionu w 3 Pułku Piechoty. Na początku 1944 został zastępcą dowódcy 8 kompanii do spraw liniowych.