W 1944 ukończył kurs dowódców batalionu w Oficerskiej Szkole Piechoty w Riazaniu i jako przodujący absolwent pozostał w jej kadrze (także po przeniesieniu szkoły do Lublina) jako kierownik działu naukowego batalionu ciężkich karabinów maszynowych. We wrześniu 1944 przeniesiony do Sztabu Dowództwa Okręgu Wojskowego nr VII w Lublinie, gdzie objął stanowisko inspektora wyszkolenia bojowego wydziału, a od maja 1945 starszego pomocnika szefa wydziału. Od marca do maja 1947 brał udział w walkach z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii w ramach Grupy Operacyjnej „Wisła”. Był pomocnikiem szefa sztabu podgrupy „Lublin”, która działała w powiatach Hrubieszów, Janów Lubelski i Włodawa. W sierpniu 1947 przeniesiony do Dowództwa Okręgu Wojskowego nr IV we Wrocławiu, gdzie był starszym pomocnikiem szefa wydziału VIII. W latach 1948–1951 studiował w Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie. Jako wyróżniony absolwent pozostał w Akademii i był w niej starszym wykładowcą taktyki ogólnej oraz kierownikiem grupy w Katedrze Taktyki Ogólnej i Służby Sztabów.