Timar − w Imperium Osmańskim majątek ziemski nadawany żołnierzom (kawalerzystom - spahisom) przez sułtana w zamian za służbę wojskową. Timar jest także określany jako lenno, ale nie podlegał dziedziczeniu. Użytkownik timaru był zobowiązany do stawienia się na wezwanie sułtana, prowadząc odpowiednią do wielkości timaru liczbę jeźdźców. Do timaru należała ziemia nadawana przez sułtana oraz zamieszkujący na niej ludzie.
Geneza Wymieniane się 2 źródła na bazie których powstał system timarów - bizantyjskie i seldżuckie. Podobieństwa obu systemów do systemu timarów były efektem relacji biznatyjsko-seldżuckich.
Według Claude Cahena państwo osmańskie zaadaptowało używany w XII wieku przez seldżuków anatolijskich system . Colin Imber wskazuje że system prowadzenia rejestrów najwidoczniej został odziedziczony od Ilchanów (panujących od 1243 roku w seldżuckiej części Anatolii. Wśród podobieństw był ten sam zapis liczb, użycie języka perskiego i podobne praktyki fiskalnych.