Władzę na Węgrzech przejęła Elżbieta. Miała wtedy 30 lat i, jako córka Zygmunta, uważała się za prawowitą dziedziczkę Węgier. Przeciwny punkt widzenia reprezentowali panowie węgierscy, który uważali tron za elekcyjny i chętnie widzieliby na nim króla polskiego. Elżbieta spodziewała się dziecka i była przekonana, że będzie to syn. Rozpoczęła tworzenie własnego stronnictwa. Mogła liczyć na poparcie swoich krewniaków z rodu hrabiów Celje, m.in. na największego posiadacza ziemskiego na Węgrzech Ulryka II Cylejskiego, krewnego jej matki. Elżbietę popierały również możnowładcze rody Szécsich i Garaiów oraz książęca serbska dynastia Branković. Elżbieta mogła też liczyć na poparcie miast węgierskich. By zapewnić sobie wpływ na koronację przyszłego króla Elżbieta powołała swoich stronników na najważniejsze urzędy w kraju. (który dokonywał koronacji) został , kasztelanem Wyszehradu (gdzie przechowywano insygnia) został Władysław Garai.