Początkowo klasztory budowano z drewna, potem z cegieł lub kamieni. Z reguły budowane były na planie kwadratu utworzonego przez cztery boki z cel, których wejścia wychodziły na dużą wewnętrzną salę. Później często klasztor składał się z dwóch połączonych części: mieszkalnej i świątynnej. Każdy ważniejszy klasztor musiał posiadać ćajtję (skt. caitya) lub stupę jako najważniejsze miejsce kultu.
Najwcześniejsze buddyjskie świątynie w Indiach posiadały jedynie abstrakcyjne symbole czci. Na skutek ewolucji szkół mahajany, te symbole od ok. I wieku n.e. były zastępowane przez wyobrażenia samego Buddy, sceny z jego życia i wyobrażenia z rozrastającego się panteonu różnych bóstw. Rozwinęły się dwa główne typy budowli religijnych: świątynie, które posiadały jedno miejsce oddawania czci (zwykle była to ćajtja) oraz klasztorna vihara, która otaczana była kaplicami i świątyniami. Były pewne wspólne strukturalne elementy, do których należały: portyk wejściowy (symboliczna brama do świętej przestrzeni), sala (budynek) zgromadzeń (mandapa) oraz rejon sanctum (garbagriha), zwykle z przejściem dla pielgrzymów, którzy mogli wykonywać rytualne okrążanie tego miejsca (pradakśinapatha), co przynosiło zasługi.