została regentką królestwa (razem ze swoim bratem, Henrykiem) i trzymała pieczę nad insygniami koronacyjnymi, które następnie przekazała wybranemu na króla Konradowi II.
Ostatnie lata życia Kunegunda spędziła w ufundowanym przez siebie klasztorze benedyktyńskim w Kaufungenfundacja klasztoru wynikała ze ślubu jaki cesarzowa złożyła podczas choroby w kwietniu 1017 r.. Habit mnisi przywdziała w 1025 r. Zmarła tam w 1033 r.niektóre źródła umieszczają jej śmierć w 1039 r.. Została pochowana obok swojego męża w Katedrze w Bambergu.
W bulli papieskiej przywołana jest legenda o tym, jak cesarzowa zasnęła i została przeniesiona do łóżka. Jej dwórka również przysnęła, a od trzymanej w jej dłoni świecy zajęło się łóżko Kunegundy. Ogień obudził cesarzową i jej dwórkę i zniknął, kiedy Kunegunda uczyniła znak krzyża.
Kult Proces kanonizacyjny Kunegundy Luksemburskiej został wdrożony za pontyfikatu Celestyna III. Została kanonizowana 29 marca 1200 r. przez papieża Innocentego III.
Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim św. Kunegundy obchodzone jest 3 marca.
W ikonografii przedstawiana jest najczęściej z mężem - św. Henrykiem, podczas próby wierności małżeńskiej, często z rozżarzonym lemieszem pługa w ręku.