Mannion (2010) uznał B. magnus za młodszy synonim Ornithopsis hulkei, zaś B. elongatus sklasyfikował jedynie jako zauropoda o niepewnej pozycji filogenetycznej.
Poza Anglią skamieniałości przypisywane zwierzętom z rodzaju Bothriospondylus odkryto też osadach ze środkowej i późnej jury we Francji, Portugalii i na Madagaskarze oraz w osadach z późnej kredy w Argentynie; na podstawie części skamieniałości z Madagaskaru opisano nawet piąty gatunek botriospondyla, B. madagascariensis. Według Manniona (2010) nie ma jednak podstaw by zakładać, że te skamieniałości należały do zwierząt reprezentujących ten sam rodzaj co B. suffossus. Skamieniałość z Argentyny reprezentuje odrębny rodzaj Nopcsaspondylus, zaś okaz z Francji – odrębny rodzaj Vouivria. Richard Lydekker opisał B. madagascariensis w 1895 roku na podstawie skamieniałości odkrytych w środkowojurajskich (baton) osadach formacji Isalo III na północnym zachodzie Madagaskaru (dzisiejsza prowincja Mahajanga). Holotypem jest kręg grzbietowy oznaczony NHM R2598; Lydekker zaliczył też do serii oryginalnej B. madagascariensis inne kręgi oraz kości kończyn, obręczy piersiowej i miednicznej pochodzące z formacji Isalo III.