Nie wiadomo, czy wszystkie te skamieniałości pochodzą z tego samego miejsca, a tym bardziej czy należą do jednego osobnika; Mannion, stwierdziwszy dublowanie się niektórych kości z serii oryginalnej oraz różnice w ich wielkości, uznał, że kości te musiały należeć do co najmniej trzech różnych osobników, a być może nawet do różnych taksonów. Później znaleziono na Madagaskarze jeszcze inne kręgi i kości kończyn, a także ząb, szewron i kość łonową, które mogły należeć do B. madagascariensis. Annie Ogier (1975) w niepublikowanej rozprawie doktorskiej opisała niekompletne szkielety co najmniej pięciu młodych zauropodów odkrytych w formacji Isalo III, które zaliczyła do rodzaju Bothriospondylus, nie przesądzając o ich przynależności gatunkowej. José Bonaparte w 1986 r. przeniósł opisany przez Ogier materiał kopalny do nowego rodzaju Lapparentosaurus; uznał też, że wszystkie skamieniałości przypisywane Bothriospondylus madagascariensis w rzeczywistości reprezentują właśnie rodzaj Lapparentosaurus. Mannion (2010) stwierdził jednak, że do rodzaju Lapparentosaurus należy wyłącznie materiał kopalny opisany przez Ogier i że nie ma podstaw by uznać B. madagascariensis za synonim Lapparentosaurus madagascariensis;