W 1842 roku siły bucharskie zdobyły Kokand i splądrowały go, stracono chana Muhammada Sultona (który próbował uciec do Margʻilonu), jego poprzednika Muhammada Alego oraz ich matkę – znaną kokandzką poetkę Nadirę.
W czerwcu 1842 roku chanem ogłoszono Sheralego, krótko potem zebrał 3-4 tysięczną armię i dotarł do miasta Kokand. Na wieść o zbliżającej się armii, Ibrahim-dadhoh, marionetkowy władca Kokandu zainstalowany przez emira Buchary, zbiegł do Chodżentu. Kokandyjczycy, zdając sobie sprawę z pewnego kontruderzenia ze strony Emiratu Buchary, szybko zaczęli fortyfikować miasto, zbierać zapasy oraz wznosić nowy mur miejski. Armia bucharska szybko zareagowała, zgromadzono siły, które dotarły do Kokandu na przełomie lipca i sierpnia i natychmiast przeszły do otaczania oraz oblegania miasta. Pod dwóch miesiącach oblężenia, jeden z głównych dowódców emira Buchary, Kipczak Musulmankul, zgłosił się, by wejść za mury Kokandu i nawoływać mieszkańców do poddania się. Uzyskał na to zgodę, jednak zrobił coś zupełnie przeciwnego: oznajmił Kokandczykom, iż armia Buchary jest osłabiona i nie stanowi zagrożenia, zagrzewając do walki. Kokandczycy istotnie dalej odpierali ataki bucharskich żołnierzy aż do 9 października, gdy emir Buchary był zmuszony do odwrotu w związku z inwazją Chanatu Chiwy na jego państwo.