Ten rozwój uczelni postępował równolegle wraz ze staraniami jej władz i studentów o nadanie jej absolwentem praw analogicznych do przysługujących uczelniom państwowym. Szło to dosyć opornie, dopiero w 1929 roku została ustawą sejmową zaliczona do szkół wyższych. Nadawane od tej pory przez Wolną Wszechnicę Polską dyplomy ukończenia studiów i tytuły naukowe były równoważne z uniwersyteckimi. 11 października 1935 minister wyznań religijnych i oświecenia publicznego Wacław Jędrzejewicz zatwierdził Statut Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie, zgodnie z którym była ona prywatną szkołą akademicką. Dotychczasowy Wydział Nauk Politycznych i Społecznych otrzymał nazwę Wydziału Prawa i Nauk Ekonomiczno-Społecznych, a Studium Pracy Społeczno-Oświatowej weszło, jako Sekcja Społeczno-Oświatowa w skład Wydziału Pedagogicznego. W 1937 potwierdzono prawo uczelni do nadawania stopni magisterskichRozporządzenie Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego z dnia 25 września 1937 r. o udzieleniu Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie prawa nadawania niektórych niższych stopni naukowych – Dziennik Ustaw 1937.73.535.. Uczelnia specjalizowała się głównie w naukach społecznych. Była również znana jako jednostka dokształcająca organizatorów życia kulturalnego, oświatowego i gospodarczego kraju, w szczególności nauczycieli.