Stwierdził, że montański gatunek jest bardziej zaawansowany od protoceratopsa, podczas gdy leptoceratops jest z nich najprymitywniejszy, po czym przeniósł L. cerorhynchus do stworzonego przez siebie nowego rodzaju Montanoceratops. Nazwa ta odnosi się do miejsca znalezienia szczątków.
Wielu informacji dostarczyło odnalezienie kolejnego szkieletu młodocianego osobnika, oznaczonego jako MOR 542, opisanego w 1998 przez Weishampela i Chinnery. W tym samym roku pojawiła się też informacja o kolejnym, względnie kompletnym szkielecie z Alberty, RTMP 82.11.1.
Kolejnych badań pierwszej znalezionej puszki mózgowej dokonał w 2001 Makovicky. Badacz ten usytuował rodzaj w rodzinie leptoceratopsów jako takson siostrzany Leptoceratops gracilis i Udanoceratops tschizhovi.
Budowa thumb|left|Pierwotna rekonstrukcja szkieletu z pracy Browna i Schlaikjera z 1942. Lokalizację rogu później zmieniono Montanoceratops mierzył 3 m długości. Poruszał się na czterech kończynach.
Kreatorzy gatunku zwrócili uwagę na kości nosowe zwierzęcia, opisywane jako duże, głębokie, ciężkie, jak również na dobrze rozwinięty róg nosowy.