Według pierwotnej rekonstrukcji autorstwa Browna i Schlaikjera z 1942 M. cerorhynchus na kościach nosowych miał pojedynczy róg. Róg ten miał być większy niż u bagaceratopsa. Jednak analizy dokonane przez Makovick'ego w 2010 dowodzą, że kreatorzy gatunku błędnie przyjęli wyrostek kostny za róg, twór ten utworzony był przez kość jarzmową, parzystą kość znajdującą się na bocznej stronie czaszki. Na tylnym końcu kości łuskowej rozciągał się niski grzbiet kostny. Kość nadoczodołową cechowało wgłębienie. Ostatnie dwie wymienione cechy są charakterystyczne dla montanoceratopsa, podobnie jak prosty brzuszny brzeg kości zębowej, niepasujący do spotykanych u innych leptoceratopsów. Nie było zębów w kości przedszczękowej. Zwierzę żywiło się roślinami.
Proksymalne wyrostki kolczyste były wydłużone. Występowało 8 kręgów krzyżowych. Wydłużone kolce kręgów ogona, chociaż niewidoczne za życia zwierzęcia, czyniły ogon wysokim, a ponieważ cechowała go również duża giętkość, mógł służyć do komunikowania się z innymi osobnikami tego samego gatunku
W przeciwieństwie do przedstawicieli rodziny Ceratopsidae montanoceratops nie wykształcił jeszcze kopyt i palce zwieńczały normalne pazury.