W 1944 aresztowany, trafił do poznańskiego Fortu VII, a potem do obozu w Żabikowie, gdzie spędził ostatnie miesiące wojny.
W 1945 powrócił do pracy w przemyśle, zajmował stanowiska dyrektora Zakładów Przemysłu Fosforowego, kierownika Centralnego Laboratorium Badawczego Kwasu Siarkowego i Nawozów Fosforowych w Luboniu, kierownika Laboratorium Badawczego Fabryki Odczynników Chemicznych w Gliwicach. Był również naczelnikiem wydziału w Ministerstwie Przemysłu Chemicznego, a także adiunktem w Katedrze Chemii Rolnej Uniwersytetu Poznańskiego. Na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym tej uczelni obronił w 1948 rozprawę doktorską Wpływ stosunku NO/NO2 na wydajność produkcji nitrozowej kwasu siarkowego, przygotowaną pod kierunkiem Wieńczysława Kuczyńskiego.
W 1951 został zatrudniony na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Toruńskiego. Jako zastępca profesora objął kierownictwo Katedry Chemii Nieorganicznej, na czele której (potem przekształconej w Zakład Chemii Nieorganicznej) pozostał do przejścia na emeryturę w 1981.
Od 1954 był docentem, od 1958 profesorem nadzwyczajnym, od 1964 profesorem zwyczajnym. W 1962 zastąpił Stanisława Jaśkowskiego na stanowisku rektora Uniwersytetu Mikołaja Kopernika.