Projekt i budowa thumb|„Principe de Asturias” w 1992 roku Od 1967 roku Hiszpańska Marynarka Wojenna posiadała w swoim składzie lekki lotniskowiec – „Dédalo”, wypożyczony, a następnie zakupiony od USA (ex USS „Cabot”). Początkowo używany był tylko jako śmigłowcowiec, lecz pod koniec 1973 roku przeprowadzono na nim próby brytyjskich samolotów pionowego startu i lądowania Harrier, które marynarka uznała za udane i zdecydowała przystosować okręt do ich przenoszenia. W 1977 roku sformowano eskadrę z zakupionych samolotów AV-8S Harrier (amerykańskiej wersji Harriera), nazwanych w Hiszpanii: VA 1 Matador. Z uwagi na stwierdzoną przydatność lotniskowca dla samolotów pionowego startu i lądowania oraz zbliżającą się konieczność wycofania ze służby pochodzącego z czasów II wojny światowej „Dédalo” (co nastąpiło ostatecznie w 1989 roku), Hiszpania równocześnie zdecydowała zbudować nową jednostkę tej klasy.
W braku własnych doświadczeń zdecydowano oprzeć projekt na amerykańskim projekcie lekkich lotniskowców eskortowych SCS (Sea Control Ship), opracowanym w 1972 roku, z których budowy jednak USA ostatecznie zrezygnowały w połowie dekady.