Projekt SCS, forsowany przez admirała Zumwalta, był optymalizowany w celu zmniejszenia kosztów (zakładano budowę serii ośmiu SCS, w cenie jednego lotniskowca atomowego), stąd między innymi zastosowano w nim nietypowy dla okrętów tej wielkości napęd pojedynczą śrubą. Planowano, że okręty tego typu będą służyć do eskorty konwojów lub grup zaopatrzeniowych, chroniąc je przede wszystkim przed okrętami podwodnymi i przenosząc 11 śmigłowców przeciwpodwodnych, trzy śmigłowce wczesnego ostrzegania i tylko trzy myśliwce pionowego startu i lądowania. Okręty typu SCS miały mieć wyporność pełną 13 736 ts i długość 186 m. Już na początku 1974 roku w Hiszpanii sformułowano plan uzyskania od USA dokumentacji okrętu tego typu w celu budowy go w kraju, przy czym zakładano, że może on zostać ukończony w 1978 roku. Hiszpania wprawdzie do 1982 roku nie była członkiem sojuszu NATO, lecz od lat 50. współpracowała ze Stanami Zjednoczonymi w dziedzinie obronności.