Na podstawie porozumienia z 1976 roku rząd USA zgodził się udostępnić Hiszpanii plany projektu SCS i zaoferował pomoc techniczną i materiałową. USA udzieliły przy tym pomocy w formie pożyczki wartości 150 milionów dolarów. W styczniu 1977 roku plany zostały sprzedane przez firmę Gibbs and Cox hiszpańskiemu koncernowi stoczniowemu Bazán, lecz musiały zostać następnie dopracowane przez hiszpańskich konstruktorów. Do projektu wprowadzono też zmiany, przede wszystkim powiększono pokład lotniczy i wyposażono go w skocznię na podwyższonym dziobie, dla ułatwienia startu samolotów z krótkim rozbiegiem (STOVL). Ponadto, zmodyfikowano i wzmocniono konstrukcję kadłuba, powiększono nadbudówkę i stanowisko dowodzenia, zmieniono system stabilizacji ze zbiorników balastowych na stabilizatory płetwowe, dodano napęd pomocniczy (dwa opuszczane pędniki elektryczne) i ulepszono wyposażenie okrętu. Przewidywane oryginalnie dwa amerykańskie zestawy artyleryjskie obrony bezpośredniej Phalanx zastąpiono czterema hiszpańskimi Meroka, zastosowanymi po raz pierwszy na okręcie. Był to pierwszy budowany w Hiszpanii okręt napędzany turbinami gazowymi. Przy opracowaniu projektu i budowie współpracowano z amerykańskimi firmami: Gibbs and Cox (autorem oryginalnego projektu), Dixencast, Bath Iron Works i Sperry SM.