Bittencourt i Kellner poparli pierwszą propozycję Colberta, wskazując na gruby wyrostek boczny, nieobecny u kręgów ogonowych. Również u herrerazaura, uznawanego za takson siostrzany staurikozaura, liczba kręgów krzyżowych nie jest pewna – Novas sugerował dwa, podczas gdy Sereno – trzy. Ogon staurikozaura był bardzo długi – u holotypu zachowały się 34 kręgi. Kompletny ogon składał się prawdopodobnie z 45–47 kręgów i stanowił około 60% całkowitej długości zwierzęcia.
Jedyna kość holotypu należąca niewątpliwie do obręczy barkowej to grzbietowy fragment łopatki. Jedna z kości była interpretowana przez Novasa, Sereno i Galtona jako prawa łopatka, jednak Bittencourt i Kellner uznali ją za prawą kość kulszową, gdyż ogólną budową przypomina bardziej kompletną lewą kość kulszową. Kości kończyn przednich nie zachowały się – były one prawdopodobnie znacznie mniejsze od kończyn tylnych. Colbert opisał jedną ze skamieniałości jako proksymalne zakończenie prawej kości ramiennej, jednak Galton i Sereno nie wsparli tej interpretacji. Bittencourt i Kellner stwierdzili, że budowa tej kości odróżnia ją od kości ramiennych występujących u dinozaurów i uznali ją za niemożliwy do zidentyfikowania element.