Zabudowa Wieniawy miała małomiasteczkowy charakter, była drewniana i skupiona wokół rynku, od którego wychodziły 4 drogi. Trzy z nich łączyły miejscowość z Lublinem – jedna, wybrukowana w 1841, przebiegała w pobliżu obecnej alei Długosza; druga prowadziła jarem poprzez pola dominikańskie, których miejsce zajął w 1837 roku Ogród Saski; przebieg trzeciej częściowo pokrywał się z obecną ul. Leszczyńskiego. Czwarty wlot rynku tworzyła obecna ulica Snopkowska, łącząca Wieniawę z traktem prowadzącym w stronę Snopkowa oraz Kurowa.
Była typowym sztetlem; zamieszkiwali ją biedni żydowscy rzemieślnicy i handlarze. Nie wybudowano tam kościoła. Jedynym obiektem sakralnym, aż do końca XIX w. była synagoga. Wraz z magistratem były to jedyne murowane budynki w Wieniawie. Jej główną ulicą była Lubelska (obecnie ul. Stanisława Leszczyńskiego), którą wybrukowano dopiero w 1907 na wniosek dowództwa carskich oddziałów, stacjonujących w koszarach świętokrzyskich (dzisiaj KUL). Murowane domy zaczęły się pojawiać dopiero przed wybuchem I wojny światowej. Z Wieniawy pochodzili przodkowie Henryka i Józefa Wieniawskich, stąd nazwisko.