W 1904 między nim a koszarami świętokrzyskimi powstała cerkiew garnizonowa, która w latach 1926-1932 została gruntownie przebudowana po przejęciu przez Kościół Rzymskokatolicki, zatracając swój neorosyjski styl architektoniczny.

W okresie dwudziestolecia międzywojennego, wraz z tym, jak rozwój Lublina ruszył w kierunku zachodnim, na terenie tym wybudowano szereg obiektów użyteczności publicznej i budynków mieszkalnych, m.in.: wydział teologiczny zakonu jezuitów zwany „Bobolanum" (w czasie II wojny światowej zamieniony został w szpital), wieżę ciśnień przy Al. Racławickich, gmach Urzędu Ziemskiego („Pod Zegarem”) i wytyczono nową siatkę ulic.

Koncepcję rozwoju centrum miasta wzdłuż Alei Racławickich w stronę zachodnią kontynuowano za czasów PRL-u. W latach 50. powstawały przy nich nowe obiekty mieszkaniowe, w tym reprezentacyjne socrealistyczne osiedle ZOR Zachód. W 1944 roku na terenie dzisiejszej dzielnicy powstał Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej, w 1949 miasteczko akademickie.

Wieniawa ponownie uzyskała status dzielnicy administracyjnej 23 lutego 2006 roku, kiedy to Rada Miasta Lublin podjęła uchwałę o zniesieniu osiedla Wieniawa i utworzeniu dzielnicy.