Te pięć etapów to:
Integracja: Główną praktyką na tym etapie jest uważność oddechu, której celem jest „integracja psychiki" — pogłębianie uważności i koncentracji oraz redukcja wewnętrznych konfliktów psychicznych. Pozytywna emocja: Drugi aspekt samathy polega na rozwijaniu pozytywności — postawy skierowanej ku innym, afirmującej życie. Kluczowymi praktykami służącymi rozwijaniu pozytywnych emocji są medytacje brahmawihar, zwłaszcza metta bhawana, czyli kultywowanie medytacji miłującej dobroci. Śmierć duchowa: Następny etap polega na rozwijaniu wglądu w to, co postrzegane jest jako pustka jaźni i rzeczywistości. Praktyki na tym etapie obejmują rozważanie elementów, z których składają się jaźń i świat, kontemplację nietrwałości (zwłaszcza ciała), kontemplację cierpienia oraz kontemplację śunjaty. Odrodzenie duchowe: Triratna naucza, że człowiek odradza się duchowo wraz z rozwojem wglądu i śmiercią ograniczonego ego-jaźni. Do głównych praktyk tej fazy należą wizualizacje Buddhów i bodhisattwów. Każdy dharmaczari („podążający w dharmie") otrzymuje podczas ordynacji zaawansowaną medytację wizualizacyjną poświęconą określonej postaci. Receptywność i spontaniczna współczująca aktywność: Praktyka związana z tą fazą znana jest jako medytacja „czystego siedzenia" lub medytacja „bezpostaciowa".