Raport Northcote’a-Trevelyana – opublikowany w 1853 roku raport Stafforda H. Northcote’a i Charlesa E. Trevelyana postulujący, aby służba cywilna opierała się m.in. na podziale pracy na zadania intelektualne i mechaniczne, prowadzonej przez niezależne komisje rekrutacji na stanowiska urzędnicze czy też awansach na podstawie merytorycznych przesłanek.
Charakterystyka raportu W raporcie stwierdzono, że w obecnym stanie rzeczy nie można rządzić bez pomocy sprawnego aparatu stałych urzędników, którzy by byli należycie podporządkowani ministrom, bezpośrednio odpowiadający przed monarchą oraz przed parlamentem, lecz którzy by byli zarazem obdarzeni niezależnością, siłą charakteru, zdolnościami, doświadczeniem wystarczającym do tego, aby radzić, wspomagać i do pewnego stopnia wpływać na tych, którzy stoją ponad nimH. Izdebski, Współczesne modele administracji publicznej, Urząd Rady Ministrów, Warszawa 1993..
Raport stanowił uogólnienie i rozwinięcie praktyki kształtowanej od 1764 roku przez władzę Kompanii Wschodnioindyjskiej, która do połowy XIX wieku władała znaczną częścią Indii i Wysp Oceanu Indyjskiego. Był to jeden z przykładów, jak administracja prywatna może mieć wpływ na administrację publiczną.