powszechnie znani byli jako Megaloi Theoi (gr. ) – „wielcy bogowie”. Opiekowali się polami uprawnymi, ale też zwracali się do nich podczas sztormu żeglarze, dla których byli bóstwami zbawczymi. Kabirowie uważani byli również za czarowników, za kowali (co wskazywało na ich szczególne związki z podziemnym światem metali), a nawet za położników (wskutek skojarzenia, że wydobywają na zewnątrz to, co ukryte w trzewiach, głębinach).
Diodor Sycylijski nazywa ich Idaioi Daktyloi (gr. ) – „daktylami idajskimi” (dosł. „karły” Idy) od Idy – góry w Grecji, gdzie według najdawniejszej tradycji miał zamieszkiwać Zeus, sam uważany za jednego z Kabirów i w najdawniejszym okresie religii greckiej przedstawiany jako karzeł wielkości kciuka. Odnoszono do niego formułę: „Mniejszy niż mały, lecz większy niż wielki” (Herakles – najpotężniejszy spośród ludzi, w prehistorycznym etapie religii greckiej także miał być karłem). Daktylowie znani też byli jako Kabirowie (co w języku syryjskim i arabskim oznacza „potężnych”, „wielkich”) i postacie te otaczano kultem przede wszystkim na Samotrace, oddając im tam cześć i wyobrażając jako figurki wysokości jednej stopy. thumb|Pozostałości sanktuarium na Samotrace Za kabirów uważani byli także dwaj herosi greccy – Kastor i Polluks, czczeni jako bóstwa żeglarskie widoczne na niebie w postaci gwiazd.