Umieszczane na skałach nadmorskich ich posążki miały wysokość stopy; mimo niepozornych wyobrażeń również określano ich mianem „wielkich”.
Najdawniejsze znane przedstawienia Kabirów cechuje wielki schematyzm: przedstawiano ich ogólnie jako stożkowate postacie w trójkątnych, spiczastych kapturach, o obliczach pozbawionych cech indywidualnych; często trzymają w rękach lampy, których blask ma rozświetlać ciemności we wnętrzu ziemi.
Pochodzenie Przypisywano im różne pochodzenie i liczebność. Znany jest przekaz, iż pochodzą z góry Kabejros w Berektynii należącej do frygijskiej Macierzy Bogów; mieli tam trafić ze swej świętej wyspy Samotraki. Najczęściej uważano ich za potomków Hefajstosa i nimfy Kabejro (córki morskiego boga Proteusza) – postaci utożsamianej zarówno z Reą i Demeter, jak Hekate i Afrodytą. Podaje tak m.in. Ferekydes z Syros, który pisał, iż byli oni także rodzeństwem trzech nimf Kabiryd.
Z twierdzeń Akusilaosa wynika, że Hefajstos ze związku z Kabejro miał syna Kadmilosa, który z kolei spłodził trzech Kabirów, oni natomiast byli ojcami trzech Kabiryd. Z innych wersji mitów wynika, że było ich siedmiu, a ich ojcem był fenicki bóg Sydyk, zaś bratem Asklepios.