Ks. Durda kontynuował naukę w ramach studiów zaocznych w Salezjańskim Instytucie Nauk Wychowania Chrześcijańskiego w Warszawie, a następnie Instytucie Teologii Duchowości Katolickiej KUL, gdzie 21 kwietnia 1997 obronił pracę doktorską pod tytułem Chrześcijańska postawa wobec cierpienia. Studium na podstawie pism ks. Michała Rękasa i publikacji miesięcznika „Apostolstwo Chorych” w latach 1930–1995 (promotorem pracy był ks. prof. dr hab. Walerian Słomka). Przez dziewięć miesięcy przebywał w Rzymie w ramach stypendium naukowego. Był autorem hasła pt. Apostolstwo chorych opublikowanego w Leksykonie duchowości katolickiej z 2002.
Po powrocie do ojczyzny utworzył Katolicki Ośrodek Studiów Społecznych w Lipnicy Murowanej. W 1998 podjął pracę w Kurii Tarnowskiej, a 12 listopada 2000 został proboszczem parafia św. Małgorzaty w Nowym Sączu przy tamtejszej bazylice kolegiackiej św. Małgorzaty, drugiej co do wielkości pod względem wiernych w diecezji tarnowskiej, zaś włodarzenie parafią objął 25 listopada 2000. Był kanonikiem gremialnym, prepozytem Kapituły Kolegiackiej, kustoszem sanktuarium Przemienienia Pańskiego oraz dziekanem dekanatu Nowy Sącz-Centrum. Jako rządca parafii farnej był zgodnie z tradycją uważany za pierwszą osobę nowosądeckiego kościoła. Był określany jako proboszcz cierpiących.