sutra Mahaparanirwany (skt. Mahāpārinirvāna sūtra) została przetłumaczona przez Dharmakszemę (skt. Dharmakşema) w latach 414–421. Już po śmierci Daoshenga pogląd ten został przyjęty przez szkoły tiantai, jingtu i chan.
Daosheng podkreślał także doktrynę nagłego czy też natychmiastowego oświecenia, która, przejęta przez szkołę chan, odegrała tak dużą rolę w okresie dynastii TangRed. Peter N. Gregory. Sudden and Gradual. Ss. 1-8, 169-194, 321-328.
Zdecydowanie zaprzeczał i przeciwstawiał się poglądowi o posiadaniu duszy przez człowieka, jako czegoś ponad czy poza tym, co nazywamy naszym ciałem, i że to ona właśnie jest naturą Buddy.
Utożsamiał także taoistyczną doktrynę niedziałania (chin. wu wei) z intuicyjną i spontaniczną percepcją prawdy bez logiki, otwierając tym drzwi dla bez umysłu (chin. wunian, wuxin) szkoły chan, jako drogi do ostatecznej prawdy.
Był założycielem, jeśli nie fizycznym, to duchowym szkoły Nirwany, która powstała po jego śmierci ale wkrótce została wchłonięta przez synkretyczną szkołę tiantai.
Buddolodzy uważają go także za duchowego ojca szkoły chan;