niektórzy z nich nawet za ważniejszego od Bodhidharmy. Niestety nie zdołał on zapewnić jakiejś linii przekazu Dharmy, która miałaby łączność z chanem.
Swoją Dharmę przekazał dwóm uczniom. Byli nimi Daoyu i Fayuan (zm. 489 r.)
Nagłe oświecenie Po raz pierwszy teoria nagłego oświecenia została zaprezentowana przez Daoshenga, który jest także twórcą teorii o uniwersalnej naturze Buddy. Ponieważ szkoła chan wspierała pogląd o postrzeżeniu czyjejś natury (chiń. jianxing) w celu zostania nagle oświeconym (chiń. dunwu) i zatem stania się Buddą (chiń. chengfo), więc antycypacyjne stanowisko Daoshenga naturalnie wspierało późniejszy rozwój chanu.
Okres, w którym żył Daosheng (ok. 360-434) był okresem, gdy buddyjskie pojęcia były rozumiane w duchu taoistycznym. W tym samym okresie nauka mahajany o pustce, objaśniona w tekstach Sutry Mahapradżniaparamity, ugruntowała się w chińskich intelektualnych środowiskach. Nauka ta doskonale rezonowała z neotaoistycznym zainteresowaniem pustką lub nieistnieniem (chiń. wu), co sformułował Wang Bi (226-249).