Można je znaleźć na albumie London 1966/1967.
Jest także całe mrowie bootlegowych nagrań koncertowych – zarejestrowanych zarówno z Sydem Barrettem w składzie, jak i już po jego odejściu – pokazujących jak improwizowano w trakcie wykonywania tego utworu, jak zmieniano jego aranżację podczas niemal każdego koncertu. Jeden z występów na przykład dla BBC, część środkowa jest zupełnie inna niż w wersji studyjnej i zawiera dramatycznie narastającą melodię graną na organach oraz gitary zawodzące z „demonicznym” efektem. Podczas występów z 1969 i 1970 w finale utworu można usłyszeć Davida Gilmoura grającego na swojej gitarze nieco wolniej i spokojniej, niż zwykł to był robić Syd Barrett.
Podobno szczególna wersja Interstellar Overdrive została odrzucona przy produkcji albumu koncertowego Ummagumma. Taśmy z tym występem mogą wciąż istnieć. W 1969 do Pink Floyd podczas wykonywania Interstellar Overdrive podczas Actuel Festival w Amougies w Belgii dołączył Frank Zappa.
Covery tej piosenki nagrało także wielu innych artystów, m.in.